+ نوشته شده در شنبه بیست و ششم اردیبهشت 1388ساعت 8:12 توسط مامان نازگل
|
+ نوشته شده در یکشنبه بیستم اردیبهشت 1388ساعت 9:56 توسط مامان نازگل
|
خلوت يك شاعر
كاش در دهكده عشق فراواني بود
توي بازار صداقت كمي ارزاني يود
كاش اگر گاه كمي لطف به هم ميكرديم
مختصر بود ولي ساده و پنهاني بود
كاش به حرمت دلهاي مسافر هر شب
روي شفاف تزين خاطره مهماني بود
كاش دريا كمي از درد خودش كم مي كرد
قرض مي داد به ما هرچه پريشاني بود
كاش به تشنگي پونه كه پاسخ داديم
رنگ رفتار من و لحن تو انساني بود
مثل حافظ كه پر از معجزه و الهامست
كاش رنگ شب ما هم كمي عرفاني بود
چه قدر شعر نوشتيم براي باران
غافل از آن دل ديوانه كه باراني بود
كاش سهراب نمي رفت به اين زودي ها
دل پر از صحبت اين شاعر كاشاني بود
كاش دل ها پر افسانه ي نيما مي شد
و به يادش همه شب ماه چراغاني بود
كاش اسم همه دختركان اينجا
نام گلهاي پر از شبنم ايراني بود
كاش چشمان پر از پرسش مردم كمتر
غرق اين زندگي سنگي و سيماني بود
كاش دنياي دل ما شبي از اين شبها
غرق هر چيز كه مي خواهي و مي داني بود
دل اگر رفت شبي كاش دعايي بكنيم
راز اين شعر همين مصرع پاياني بود
........................................................
پ)همینجوری نوشتم یک خورده به هم ریخته ام ولی چیز خاصی نیست یعنی نباید باشه!! همه چی خوبه و سرجاش و زندگی مثل قبل نگران نشید جدی میگم!!
+ نوشته شده در پنجشنبه هفدهم اردیبهشت 1388ساعت 15:10 توسط مامان نازگل
|
+ نوشته شده در جمعه یازدهم اردیبهشت 1388ساعت 23:16 توسط مامان نازگل
|
آخرین نامه
خوابیدی بدون لالایی و قصه
بگیر آسوده بخواب بی درد و غصه
دیگه كابوس زمستون نمی بینی
توی خواب گلهای حسرت نمی چینی
دیگه خورشید چهرتو نمی سوزونه
جای سیلی یا یه باد روش نمی مونه
دیگه بیدار نمی شی با نگرونی
یا با تردید كه بری یا كه بمونی
رفتی و آدمكا رو جا گذاشتی
قانون جنگل رو زیر پا گذاشتی
اینجا قهرن سینه ها با مهربونی
تو تو جنگل نمی تونستی بمونی
دلتو بردی با خود به جای دیگه
اونجا كه خدا برات لالایی میگه
میدونم میبینمت یه روز دوباره
توی دنیایی كه آدمك نداره
+ نوشته شده در چهارشنبه نهم اردیبهشت 1388ساعت 21:55 توسط مامان نازگل
|
+ نوشته شده در جمعه چهارم اردیبهشت 1388ساعت 12:4 توسط مامان نازگل
|
